امیر خسروجردی
درکشورهای دیگر هم قضیه به همین منوال است و امروزه ورزشگاههای میزبان مسابقات دوومیدانی توسط تماشاگران وعلاقمندان این رشته پر می شود؛ و به قول معروف جایی برای سوزن انداختن هم درورزشگاه نیست.
رقابتهای دوومیدانی قهرمانی جهان درشهر دایگو کره جنوبی درحال برگزاریست و کشورهای مدعی برای کسب مدال، و بدست آوردن عنوان قهرمانی، مصافی سخت ونفس گیر با یکدیگر دارند. دوومیدانی یکی از رشته های تاثیر گذار در ورزش است، که اسم این رشته در جهان به مادر ورزشها معروف است. این رشته در مسابقات المپیک دارای مدالهای زیادی است که کشورهای مدعی در دوومیدانی جهان با تلاش زیاد مصمم هستند که مدالهای زیادی درطول این بازیها کسب کنند تا بتوانند با کسب این نشانها در رده بندی کلی تیمها در رتبه خوبی قرارگیرند.
به همین منظور کشورها در دوومیدانی سرمایه گذاری فراوانی می کنند، و از سنین پایه اقدام به پیدا کردن استعدادهای موجود در این رشته پرهیجان می کنند؛ تا آنها بتوانند در پیکارهای جهانی والمپیک برای کشور خود افتخار کسب کنند. در آمریکا دوومیدانی از جایگاه خاصی برخوردار است وقهرمانان زیادی از این کشور در طول سالها حضور در مسابقات دوومیدانی جهان وبازیهای المپیک مدالهای رنگارنگ کسب کرده، ونام خود را درتاریخ این کشور همیشه زنده نگه داشته اند.
به طور مثال کارل لوییس دونده مشهور دوهای سرعت آمریکا در طول سالها حضور در مسابقات المپیک وجهان، مدالهای زیادی برای کشورش کسب کرد ویکی از معدود ورزشکارانی است که با شرکت در چهار دوره پی درپی در المپیک موفق به کسب مدال برای آمریکا شده است، وعنوان برترین ورزشکار قرن کشورش را در اختیار دارد. اینها همه ثمره سالها سرمایه گذاری درست واصولی مسئولین ورزش آمریکا در رشته دوومیدانی است.
درکشورهای دیگر هم قضیه به همین منوال است و امروزه ورزشگاههای میزبان مسابقات دوومیدانی توسط تماشاگران وعلاقمندان این رشته پر می شود؛ و به قول معروف جایی برای سوزن انداختن هم درورزشگاه نیست.
پس می توان به این مسئله پی برد که دوومیدانی چه جایگاه بزرگی در بین مردم جهان دارد. از دیگر قهرمانان مشهور دوومیدانی جهان والمپیک می توان از یوسین بولت جاماییکایی سریعترین مرد جهان نام برد که با قهرمانی چند باره در المپیک وجهان، برای کشور کوچکی مثل جاماییکا افتخار کسب می کند. حال ببینیم دوومیدانی چه جایگاهی در ایران دارد. همین روز سه شنبه بود که احسان حدادی قهرمان و رکورددار پرتاب دیسک آسیا با رشادت تمام به مدال با ارزش برنز جهان دست یافت، و برای اولین بار ایران را در مسابقات دوومیدانی بزرگسالان جهان صاحب مدال کرد، و به حق این موفقیتی تاریخی برای حدادی و ورزش ایران است.
اما آیا این افتخار بر اساس سرمایه گذاری مسئولین ورزش و فدراسیون دوومیدانی ایران بدست آمده است،که البته جواب منفی است، چون مسئولین فدراسیون دوومیدانی برای احسان حدادی حتی ابتدایی ترین امکانات را فراهم نکردند، وهمین بی توجهی محمد رضا کاظمی آشتیانی سرپرست فدراسیون دوومیدانی که به جرأت می توان گفت هیچ شناختی از این رشته ورزشی نداشته و فقط به خاطر داشتن رابطه دوستی با حمید سجادی معاون ورزشی وزارت ورزش و جوانان در این سمت قرار گرفته است، نسبت به شرایط حساس حدادی بارها با انتقادات تند این قهرمان ملی مواجه شده، و وی درمصاحبه های متعدد از وضع خود در ایران ابراز نارضایتی کرده و همیشه با صدای بلند این انتقادات را از مسئولان ورزش کرده است.
حال این سئوال را باید از مدیران ورزش ایران پرسید که مگر چند احسان حدادی در دوومیدانی ایران وجود دارد که به این ورزشکار بی توجهی می کنید؟ مگر حمید سجادی مرد همه کاره مدیریت این روزهای ورزش کشور که خود قهرمانی سابق دوومیدانی آسیا بوده، نمی داند که باید همه ابزار را برای کسب مدال و افتخار برای قهرمانانی همچون احسان حدادی فراهم کرد؟
به جرأت می توان گفت احسان حدادی موفق ترین دوومیدانی کار تاریخ این رشته درایران است. پس چرا به این قهرمان ملی کشور بی توجهی می شود؟ همین چند ماه پیش بود که احسان حدادی مربی اختصاصی خود که اهل کشور روسیه بود را به علت پرداخت نشدن دستمزدش از جانب فدراسیون دوومیدانی به راحتی از دست داد، و در این اواخر خود به تنهایی به تمرین می پرداخت. آیا برای کسی که مدال طلای قهرمانی جوانان جهان را کسب کرده، قهرمانی چند دوره در آسیا ورکورددار این رشته در قاره کهن را درکارنامه دارد، و همین هفته برای اولین باز مدال با ارزش برنز جهان را برای کشورش به ارمغان آورده باید اینگونه بی توجهی کرد؟ باید به مسئولان ورزش ایران گفت این کشور سرشار از استعداد وپتانسیل در رشتههای گوناگون ورزشی به خصوص دوومیدانی است. هنوز قهرمانی و افتخارآفرینی تیمور غیاثی بازیهای آسیایی ۱۹۷۴ تهران و رکورد وی که سالهای سال پا برجا بود را از یاد نبرده ایم.
در دوومیدانی ایران قهرمانانی همچون مرحوم احمد باغبانباشی، حسین شایان، حمید سجادی، عباس صمیمی وچندین وچند قهرمان دیگر ظهور کردند که پس از کسب مدالهای رنگارنگ برای ایران در مسابقات آسیایی وخدا حافظی از دنیای قهرمانی جایگزینی برای آنها پیدا نشد. چرا باید اینگونه باشد که دوومیدانی ایران سالها نتواند درمسابقات جهانی کسب مدال کند وحال که احسان حدادی برای ایران افتخار آفرینی می کند با بی توجهی مسئولان ورزش کشور مواجه می شود. حدادی به علت پرداخت نشدن هزینه های تمرینی خود بهترین روزهای آمادگی برای المپیک ۲۰۱۲ لندن را ازدست داده است، اما این قهرمان با تحمل سختی های فراوان و بی توجهیهای فدراسیون دوومیدانی دوباره قدرت خود را به رخ بدخواهان ورزش ایران کشید، ونشان داد که این افتخارات و مدالهایی که برای کشور کسب کرده تنها در سایه تلاش خود وی بوده است.
در همه جای دنیا از قهرمانان خود حفظ وحراست می کنند که آنها فقط به ورزش وقهرمانی در جهان والمپیک فکر کنند، اما در ایران قهرمانی مثل احسان حدادی برای رفتن به اردوی تدارکاتی درجزیره کیش هم با مشکلات عدیده مواجه است. پس با این شرایط نباید به فکر پشتوانه سازی و قهرمان پروری در دوومیدانی و رشته های دیگر ورزش درایران بود. حدادی با این همه بی توجهی مسئولان ورزش مدال برنز جهان را برای ایران کسب کرد و قطعا در صورت توجه وپیگیری اصولی مسئولان فدراسیون دوومیدانی در یک سال مانده به بازیهای المپیک ۲۰۱۲ لندن به وی، حدادی می تواند یکی از مدال آوران ایران در این بازیها باشد، که اگر چنین شود این قهرمان افتخار بزرگ دیگری برای ورزش ایران کسب خواهد کرد. درهمین کشورهای عربی حوزه خلیج فارس مسئولان ورزش در چند سال گذشته سرمایه گذاری کلانی در رشته های مختلف ورزشی، بخصوص دوومیدانی کردهاند. در بازیهای آسیایی ۲۰۱۰ گوانگ ژو چین پرتابگر قطری که مدال برنز را کسب کرد پس از پایین آمدن از سکوی کسب مدال یک برگه چک چند میلیونی دلاری از مسئولان کشور قطر گرفت و به وی گفته شد برای مسابقات المپیک لندن هر امکاناتی خواست به وی خواهند داد، اما با احسان حدادی و حدادیها چه برخوردی صورت گرفت، و فقط در زمان کسب مدال طلای بازیهای آسیایی مسئولان ورزش این قهرمانی را به نام خود سند زدند. دادن چند سکه و دادن وعده وعیدهای تو خالی چه دردی از ورزش ایران دوا می کند؟ قهرمانان ورزش ایران زمین چه تفاوتی با ورزشکاران سایر کشورها دارند که همیشه قولهای عمل نشده و وعده های تو خالی به آنها می دهید.
بهترین لحظه قهرمان یک رشته ورزشی، زمانی است که وی از سکوی قهرمانی جهان و المپیک بالا می رود و مدال خود را دریافت می کند و پس از آن؛ وی انتظار دارد مسئولان ورزش کشورش از وی تقدیری در شأن یک قهرمان کنند. اما آیا در ایران با قهرمانان اینگونه برخورد می شود؟ در اکثر کشورها به قهرمانان ورزش مدالهای ملی و حقوق مادام العمر کافی پرداخت می شود؛ تا آنها فقط به ورزش و قهرمانی درآن فکر کنند. امیدواریم روزی در ایران فرا برسد که نگاه مسئولان به ورزش نگاه درجه یک باشد، تا قهرمانان ورزشی ایران با خیالی آسوده و سرشار از انرژی فقط به فکر کسب مدال و افتخارآفرینی برای سرزمین کهن خود باشند وبس.
No comments:
Post a Comment